Mijn naam is Anka. Ik ben moeder van drie dochters en trotse oma van twee kleinzoons. Bijna vijfentwintig jaar geleden leerde ik Bram kennen. Hij heeft een zoon en een dochter en ook drie kleinkinderen. Inmiddels zijn we dertien jaar getrouwd en proberen we zoveel mogelijk te genieten van de mensen om ons heen en van alles wat het leven ons brengt.

Mijn werkende leven begon in de horeca, waar ik als serveerster werkte in hotels en vooral in restaurants. Ik heb daar altijd genoten van het contact met mensen en van de afwisseling die het werk met zich meebracht.
In 2000 besloot ik het roer om te gooien en maakte ik de overstap naar de gehandicaptenzorg. Een heel andere wereld, maar wel één waarin het werken met mensen opnieuw centraal stond. Dat paste goed bij mij.

Bijna vijfentwintig jaar werkte ik als medewerker maatschappelijke zorg. In die functie begeleidde ik mensen met uiteenlopende verstandelijke en/of lichamelijke beperkingen. In mijn werk stonden nabijheid, geduld, luisteren en oprechte aandacht centraal. Die jaren hebben mij veel geleerd en mij gevormd, niet alleen als professional, maar ook als mens.

In december 2024 ging ik met vervroegd pensioen. Die nieuwe fase in mijn leven had ruimte moeten geven aan andere plannen, meer tijd en een andere invulling van de toekomst. Maar vijf maanden later overleed mijn middelste dochter Kelly.
Daarmee veranderde niet alleen mijn dagelijks leven, maar ook het beeld dat ik van de toekomst had.

Schrijven is al lange tijd een rode draad in mijn leven. Eerder schreef ik zo nu en dan blogs en korte columns, waarin ik mijn gedachten en ervaringen deelde. Na het overlijden van Kelly kreeg schrijven een andere betekenis. Het werd een manier om stil te staan bij wat er vanbinnen leefde en om woorden te geven aan wat nauwelijks te dragen was.

Op deze website deel ik mijn boek en een deel van mijn verhaal. Vanuit mijn eigen ervaring, maar ook vanuit de wens om iets wezenlijks en oprechts door te geven.