Tot 2002 waren we familie. In mijn hart bleven we dat, al zag ik de meiden niet meer en Anka een paar keer. Wat kwam het verdriet via dit boek binnen , wat Anka voelde. Voor mij waren en zijn jullie zo’n mooi gezin. Onvoorstelbaar dat Kelly zo jong overleed zomaar uit het niets. Anka beschrijft zo knap haar gevoelens alsof je naast haar zit. Het geeft denk ik veel ouders die hun kind verloren hebben herkenning en steun. Hoe ga je verder? Een leven rondom het verdriet opbouwen. Pff dat lijkt me echt het moeilijkste wat er is. 1 ding weet ik zeker dit gezin heeft elkaar. En laat alle gevoelens er zijn.

In één ruk uitgelezen. Het voelt alsof Anka mijn hand vastgepakt heeft, me mee teruggenomen in de tijd en dat ik naast haar stond, bij alles waar ze doorheen ging. Dit geeft zo’n helder beeld van wat er op iemand af kan komen in rouw. De onuitgesproken worstelingen die je als omgeving alleen maar kan vermoeden, nu helder en goudeerlijk op papier. Wat een verademing dat de schrijfster geen blad voor haar mond neemt en verteld zoals het is geweest. Automatisch ga je als lezer ook vergelijken met jezelf of je eigen processen. Dat doen we als mens blijkbaar graag, dingen op onszelf betrekken. Dat maakt dat het naast een integer verhaal, ook heel leerzaam is. Het zet aan tot reflectie. Wie ben ik in rouw? Wat doe ik als iemand anders rouwt? Bepaalde clichés die blijkbaar bij elk rouwproces terugkomen, terwijl iedereen er op andere manier mee om gaat. Rouw kun je niet met elkaar vergelijken. Bij elk persoon komt het anders binnen, elke persoon die je verliest zet aan tot een ander rouwproces. Dit boek geeft steun en vertrouwen. Je bent niet de enige. Er is geen handleiding voor. En hoewel de aanleiding tot dit boek een verschrikkelijke gebeurtenis is geweest, kan ik niet anders zeggen dan dat het ook een prachtig verhaal is om te lezen. Een verhaal over onvoorwaardelijke liefde.

Lieve Anka, wat ontzettend goed dat je dit boek geschreven hebt. Het moet voor jou als moeder onvoorstelbaar geweest zijn en misschien nu ook nog. Voor mij, als collega van Kelly, blijft het overlijden van Kelly nog steeds een gemis. Vorige week heb ik afscheid genomen van ProRail en heb, ik in mijn speech, Kelly nog specifiek genoemd zodat ook zij een beetje aanwezig kon zijn. Een paar keer per jaar gingen wij met zijn vijven wat drinken. Dat doen we nu voortaan met z’n vieren maar we bestellen altijd nog en glas witte wijn. Beste groeten, Erik